Look a lijk (door Kimberly Muusse)
08.35 uur en ik zit achter mijn laptoppie. Ik heb een maskertje opgedaan om het gevoel te hebben dat ik wat aan mijn uiterlijk doe. Ik hoopte dat ik in Oostenrijk een beetje op zou knappen, want ik liep er bij als een lijk. Het eerste wat er in me opkwam toen ik op de eerste dag in de spiegel keek was: wat een grafkop. Lees verder

De Fringale (door Jouke Hoogeveen)
Ooit een professionele sporter lachwekkend traag zich zien voortbewegen? Alberto Contador, de beste wielrenner van de wereld stond vorig voorjaar gigantisch voor schut. Terwijl hij op weg was naar de eindzege in Parijs-Nice ontmoette hij op de slotklim van één van de laatste etappes de man met de Hamer. Hij kreeg zo'n klap dat hij als een bejaarde op een boodschappenfiets de slotkilometers voltooide. Lees verder

Weissensee... (door Kimberly Muusse)
Op dit moment zit ik op de Weissensee in Oostenrijk. Daar waar de natuurijsverhalen worden beleefd of verzonnen. De wind brengt het thuisfront alleen wat roddels mee. Zoveel roddels dat er misschien vraagtekens gezet worden. Schaatsers verspreken zich soms: We zijn op vvvvakan trainingskamp. Wat daar precies gebeurt is niet helemaal duidelijk. Met bruine, smalle koppies keren wij weer terug. Hebben ze nou iets gedaan daar? Lees verder

De Tocht (door Jouke Hoogeveen)
Vreemd eigenlijk... dat in de naam van een wedstrijd het woord tocht is opgenomen. Bij de Elfstedentocht en de recent verreden Veluwemeertocht is dit ook het geval. Naar mijn idee zijn tochten en wedstrijden totaal verschillende vormen van beweging. Bij de tocht is men al dan niet met metgezellen een flink aantal uren onderweg om gezamenlijk een enigszins tot de verbeelding sprekend traject af te leggen. Lees verder

When I was just a little girl, I asked my mother what will I be (door Kimberly Muusse)
Will I be pretty? Will I be rich? Here's what she said to me... Dat ik niet tot de hoogst intellectuelen van de samenleving zou behoren was al vrij vroeg bekend. Binnen mijn familie stond ik bekend om mijn niet al te snuggere uitspraken. Ik praatte volop, maar weinigen konden mij volgen. Mijn ouders waren er nogal bezorgd over. Hoe moet dat later met die naïviteit? Lees verder

Priesters in het Peloton (door Jouke Hoogeveen)
Ik ben geen gelovig mens. Opgevoed zonder god is er nooit een gevoel ontstaan voor de hogere macht. Toch heb ik als niet gelovige altijd met veel bewondering gekeken naar 'de professionals van het geloof'. Priesters, dominees, rabbijnen en verlichte boeddhisten lijken eigenschappen te bezitten die ik als ongelovige burger ontbeer. Lees verder

SchijnHeilige (door Kimberly Muusse)
De sleutelwoorden voor Kerst zijn voor mij: familie, kerstboom, warmte, kaarsjes, openhaard, cadeautjes, sneeuw en eten en eten. Een sociaal denkmomentje waarop we elkaar laten weten hoe bijzonder we de ander vinden. Ook mensen die elkaar niet mogen lijken een beetje te verzachten rond de kerstdagen. Je kunt een kerstkaartje sturen aan mensen met wie je graag vrienden wilt zijn of aan mensen met wie je vrienden hoort te zijn. Lees verder

Afscheid van de Westertoren (door Jouke Hoogeveen)
De organist van de Westerkerk pingelt een melodie. De Westertoren laat ons - bewoners van de Jordaan - met zijn gebeier elk kwartier even weten dat de tijd nooit stopt. Naast de vaste tonen van de kwartieren, de halve uren en de hele uren, komt het zo nu en dan voor dat er ook tussendoor nog melodieën worden gebeierd. Dat is deze keer het geval. Omdat de toren mij wakker klingelt duurt het even voor ik de melodie herken. Lees verder