Japie

In de tijd dat ik nog een goede schaatser was en regelmatig een wedstrijdje op mijn naam wist te schrijven, werd ik vaak benaderd om een lezing te geven. Meestal ging het om een ijsclub, sportvereniging, plattelandsvrouwen, oid. Ik wees dat altijd af. Ten eerste omdat ik het daar gewoon te druk voor had en ten tweede omdat ik me nooit op mijn gemak voel bij dat soort acties. Te verlegen denk ik.

Eén keer ben ik mee geweest met Albert Bakker om eens te kijken hoe zoiets in zijn werk gaat. Albert gaf een lezing (met dia`s) voor de plaatselijke plattelandsvrouwen in Harkstede. Ik heb me nog niet vaak zo opgelaten gevoeld. De dames waren duidelijk blij een avondje bij manlief weg te zijn en gooiden alle remmen los. Vooral de windvanger die Albert door de zaal liet gaan werd van boven tot onder en van binnen en buiten besnuffeld. Ik dacht: dit doe ik dus nooit van mijn leven!
Tot de telefoon rinkelde en de directeur van een huis voor geestelijk gehandicapte kinderen aan de lijn hing. Zelfs mijn hart is niet van steen, dus 3 weken later stond ik voor een groep zwakbegaafde pubers. Het ging supergoed. Na afloop moest ik handtekeningen uitdelen. Eén jongen kwam met zijn vader naar me toe. Volgens zijn vader was hij gek van schaatsen en wilde hij graag eens een schaatstraining bezoeken. Zo gezegd, zo gedaan. Hij bleek vlak bij mij in de buurt te wonen en we spraken af dat ik hem met de auto op zou halen. Ik vroeg hoe hij heette. Zijn naam was Jacobus, maar iedereen noemde hem Japie. Japie is 2 keer bij de training geweest en hij vond het fantastisch. De pet die ik hem had gegeven had hij altijd op zijn kop. Je kon niet echt met hem praten; hij schudde enkel ja en nee en sprak een paar woorden. Toch was hij aangenaam gezelschap.
Toen ik hem vroeg of hij een keer mee wilde naar een wedstrijd, glunderde hij helemaal van oor tot oor. Samen in de auto naar Assen waar ik tot zijn grote vreugde ook nog de wedstrijd won. Trots als een pauw stapte hij met de beker weer in de auto naar huis.

Precies twee weken later is Japie overleden.

Lammert Huitema is ploegleider van het Pomaz skating team en oud-marathonschaatser. In zijn lange carrière behaalde hij op kunstijs in totaal 29 landelijke overwinningen, waarvan 3 maal de Nederlandse Titel. Twee keer won hij het eindklassement van de KNSB Cup bij de Heren A. Ook op natuurijs schrijft hij het Nederlands Kampioenschap twee maal op zijn naam, daarnaast wist hij de Alternatieve Elfstedentocht en de Nederlandse natuurijsklassieker de Hollands Venetiëtocht te winnen.
Lammert Huitema, vader van twee kinderen, is mede-eigenaar van een winkel in zwembaden, sauna`s, infrarood cabines, thermobaden en zonnebanken.

Voor Schaatspeloton.nl schrijft hij dit seizoen eens in de twee weken een column.

Mail met deze Columnist