Canada '86

Wat is er nu eigenlijk leuk aan marathonschaatsen?? Dit is een vraag die ik mezelf best wel eens stel. Jullie ook vast wel eens, vooral als het niet zo lekker gaat. Ook lees ik deze vraag (bijna) altijd in de ogen van buren, collega's op het werk, kennissen, familieleden, vrienden en vriendinnen. Honderd rondjes schaatsen op een 400 meter baan; 200 bochten en 200 rechte einden. Wat is daar nou leuk aan? Altijd maar die 400 meter, nooit bijvoorbeeld eens een 900 meter baan. En dan ook nog eens drie keer in de week 'oefenen', weer op dat 400 meter baantje. Ik weet zeker dat jullie dat ook wel eens hebben. En wat is dan jullie antwoord? Ja, zeg het maar

NATUURIJS!!!! DAAR DOEN WE HET VOOR!!

Nou is dat in Nederland al weer een tijdje geleden. In 1997 was ons laatste natuurijsavontuur. Zeer kort maar krachtig, bekroont met de enige echte Friese Elfstedentocht. Dus moeten wij als liefhebbers van natuurijs naar het buitenland. En dat brengt me bij de titel van dit verhaaltje. Ik vergeet nooit meer mijn eerste trip naar het buitenland. Naar Canada nog wel. Toch niet naast de deur. Het was in 1986. De eerste 5 in het klassement bij de B-rijders mochten mee op uitnodiging van de KNSB. De reis ging naar Ottawa. Daar moesten we het Open Canadees Kampioenschap (60 km) rijden en de officieuze WK over 100 km. Omdat Nederland veel te sterke schaatsers heeft, mochten vijf Bee'ers meedoen. Zeg maar als het tweede garnituur. De eerste keer naar het buitenland is altijd het leukst. Of het nu de Weissensee, Kuopio of Rovaniemie betreft, de eerste keer daar naartoe maakt altijd de meeste indruk en blijft je het langste bij.

Rideau Canal, Ottawa (Canada) foto: Canadascapital.gc.ca

Ik was nog nooit de gemeentegrens over geweest, dus 10 uur vliegen was natuurlijk een sensatie. Het hele dorp stond op zijn kop. Iedere dag een stuk in de krant. "Huitema naar Canada" Als dat maar goed gaat…. We moesten verzamelen op Schiphol. Een toen nog onbekend vijftal: Bart Veldkamp, Hans Pieterse, Henk van Benthem, Aad Grimbergen en ik zei de gek. De TV was er ook bij en nog steeds ligt mijn familie dubbel van het lachen om mijn "zelfpresentatie" voor de camera van Studio Sport. Maar goed, in de vlieger, aankomen, inchecken, acclimatiseren, een paar keer trainen op het Rideau Canal en we waren er klaar voor. Dat Rideau Canal zag elke dag zwart van de schaatsende mensen. Op hockeyschaatsen weliswaar, maar door de drukte konden we alleen maar trainen voor 11.00 uur en/of na 16.00 uur. Het Rideau Canal is zo`n 40 meter breed en we reden 10 km heen, korte draai en weer 10 km terug. Dat was het parcours. Vergelijkbaar met onze klassieker de Rottemeren. Om de 50 meter stond er een verlichtingspaal in het midden van het kanaal en 's avonds was het dus prachtig verlicht. Als iedereen weg was boorde de organisatie gaten in het ijs. Hierdoor liep er water op het ijs. De volgende morgen reden we dan weer op een perfect ijsvloer. Wat is natuurijs dan fijn!

Dan heb je natuurlijk de taal. Ik sprak alleen een beetje schoolengels. Ik had echter al snel door dat het uit mijn hoofd geleerde "Please lady, do you want to suck my huge dick", niet betekende wat mijn vriend Jeroen me had wijsgemaakt. "Vijf large pizza's" bestelden we bij de serveerster in een Pizzeria. Ze probeerde ons nog uit te leggen dat één genoeg was voor 5 personen. Wij lieten ons echter niet kennen. "We are skaters, we are hungry", en konden vervolgens de pizza`s op 3 tafels nog niet kwijt. Large is daar ook echt large. Of die keer dat Pieterse ons een aanplakbiljet liet zien met daarop vermeld dat er die avond "Chicken-Night" was. "Chicken is Engels voor mooie meid, die hele tent zit vol met lekkere wijven" beweerde hij. Jullie snappen natuurlijk wel dat ik daar niet zoveel zin in had, maar ben toch maar met hem meegegaan. Het bleek een kippenrestaurant te zijn... Dat heeft hij nog lang aan moeten horen. Soepkip!

Ik won de 60 km race (en was dus Open Canadees kampioen) en Bartje Veldkamp de 100 km. Hierdoor waren we de hoofdgasten op een luxe diner en moesten we aan één tafel zitten bij de burgemeester, de Nederlandse ambassadeur en een paar andere hotemetoten. Wat erg was dat! Gelukkig heb ik dat suck verhaal niet gedaan. Later die avond werden Aad Grimbergen en ik nog uit een grote disco gegooid omdat we met zijn tweetjes aan het slowdansen waren. Ze dachten dat we homo's waren en dat kan daar dus echt niet. Door een stuk of 6 gorilla's werden we buiten gezet. De volgende dag zaten we weer fris en fruitig in het vliegtuig naar Nederland. Eénmaal terug in Holland ben je blij om weer thuis te zijn. Maar toch denk ik altijd met plezier terug aan mijn eerste buitenlandse trip. Graag zou ik nog een keertje naar Canada gaan.

Maar voorlopig krijgen we eerst hier een strenge winter!!!!?.......

Lammert Huitema is ploegleider van het Pomaz skating team en oud-marathonschaatser. In zijn lange carrière behaalde hij op kunstijs in totaal 29 landelijke overwinningen, waarvan 3 maal de Nederlandse Titel. Twee keer won hij het eindklassement van de KNSB Cup bij de Heren A. Ook op natuurijs schrijft hij het Nederlands Kampioenschap twee maal op zijn naam, daarnaast wist hij de Alternatieve Elfstedentocht en de Nederlandse natuurijsklassieker de Hollands Venetiëtocht te winnen.
Lammert Huitema, vader van twee kinderen, is mede-eigenaar van een winkel in zwembaden, sauna`s, infrarood cabines, thermobaden en zonnebanken.

Voor Schaatspeloton.nl schrijft hij dit seizoen eens in de twee weken een column.

Mail met deze Columnist