De trein

Heel af en toe ben ik aangewezen op het openbaar vervoer. Eigenlijk zie ik alleen een trein van binnen als de Alternatieve 11-stedentocht in Finland op het programma staat. Dan reis ik per trein naar Schiphol. Ideaal! Instappen in Groningen en uitstappen onder de aankomst- en vertrekhal. Roltrap omhoog en je staat al bijna aan de balie. Als je een beetje geluk hebt komt de koffiejuffrouw/man ook nog langs en dan heb ik het helemaal naar mijn zin. Maar anders dan naar Schiphol zul je me vrijwel nooit aantreffen in een bus of in een trein.

Mijn schoonvader brengt me die dag naar het station in Groningen en schokkend en schuddend zet de trein zich in beweging. De niet-rokers wagon, waarin ik plaats heb genomen, biedt plaats aan 58 personen. Dit staat te lezen op een bordje boven de deur van het treinstel. Ongeveer de helft van de plaatsen zijn bezet. Er gaat een mobieltje over. De man 6 plaatsen verderop neemt op en doet geen enkele moeite om zijn stem te laten zakken. “Wil je me niet zo voor schut zetten”, roept hij. “Ik zit in de trein en iedereen zit me aan te kijken”. Ik had het gevoel dat hij het juist wel prettig vond om in het middelpunt van de belangstelling te staan. “Nee, ik heb je toch al 10 keer uitgelegd dat je eerst op de groene en dan op de rode knop moet drukken, anders werkt ie niet”, roept de man nu lichtelijk geërgerd. “Ja, succes dan maar”. Hij propt zijn mobieltje in zijn broekzak en grijpt naar zijn krant.

Prompt klinkt er weer een melodietje. Een meisje 4 plaatsen verderop springt als door een wesp gestoken op en graait in haar rugzakje. Haar hoofd zo rood als dat van Rintje in actie. Ze doet in ieder geval moeite om niemand mee te laten luisteren, maar ik versta haar toch. “Hee, hallo Karin”. “Nee, het is niets geworden”. “Ik vond hem wel leuk, maar hij mij blijkbaar niet”. “Hij wilde in ieder geval niet mee naar binnen om wat te drinken”. “Ja, jammer, maar de volgende blind date beter. Daag.”

We reden ter hoogte van Haren en ik zag mijn ouderlijk huis. Weer ging er eentje over. “Hoi mam, we zijn bijna in Assen, dan zie ik je daar”. “Goed dan, tot zo”.

Assen, station Assen galmt een stem door de trein. The crazy frog zingt. “Hee, lullo, alles kits”. “Ik heb je toch al 100 keer gezegd dat je veel te netjes bent? Die meid wil gewoon gepakt worden. Hard en diep. Vies en veel”. “Oké, now we are talking”. “Denk je bij de laatste twee stoten even aan mij?”. Lachend steekt hij zijn duim naar me op als hij zijn GSM wegstopt. “Je moet ze ook alles voorkauwen hè”. Hoogeveen, station Hoogeveen, galmt de stem.

Een nieuw melodietje klinkt door de trein. Heeft iedereen dan zo`n ding?, vraag ik me af. Even later pakt mijn buurvrouw haar Nokiaatje en toetst er op los. Dan hoor ik haar zeggen: “Hallo Harold, hier Marie. Wil je even controleren of ik de buitendeur wel op slot heb gedaan? Groetjes van mij. Einde bericht”. Verontschuldigend kijkt ze me aan. “Raar hè, een voicemailbericht achterlaten”. Ik knik begrijpend, maar snap niet waar ze het over heeft. Zwolle, station Zwolle. Ik sluit mijn ogen en dommel even weg. Er is een geheim KNSB-rapport gevonden en afgeleverd bij Frans Overdevest. Teun Breedijk heeft het uiterst geheime document laten slingeren in zijn dure leasebak. Men heeft Richard van Kempen geschaduwd en ontdekt dat hij veelvuldig de homo ontmoetingsplaats aan de A4 bezoekt. Miel Roozendaal heeft Gretha bedrogen met Renate Groenewold. Jeroen de Vries heeft een strafblad van hier tot Tokio en Bas van Hest is betrokken bij de laatste liquidaties in Amsterdam. Er is een inval gedaan bij Peter Baars en daarbij zijn een twintigtal illegale Polen aangetroffen. Jos Niesten is betrokken bij een omkopingschandaal maar doordat de conducteur me wakker schudt zullen we daarover de waarheid nooit te weten komen.

Utrecht, station Utrecht. Ik word onderhand gek van die telefoontjes. Ze blijven maar gaan. In Utrecht hebben we 30 minuten vertraging. Verder gaat de reis voorspoedig maar door de vertraging in Utrecht moet ik rennen om op Schiphol op tijd in te checken. Dat valt niet mee met twee zware tassen. (je weet immers maar nooit hoe koud het daar is) De 200 km verloopt voor mij goed. Met een groep van 12 man sprinten we voor de winst. Op papier ben ik één van de rapste. Kramp schiet in mijn bovenbeen. Ik word met een kuthaar verschil geklopt door van Kempen. Homo.

Lammert Huitema is ploegleider van het Pomaz skating team en oud-marathonschaatser. In zijn lange carrière behaalde hij op kunstijs in totaal 29 landelijke overwinningen, waarvan 3 maal de Nederlandse Titel. Twee keer won hij het eindklassement van de KNSB Cup bij de Heren A. Ook op natuurijs schrijft hij het Nederlands Kampioenschap twee maal op zijn naam, daarnaast wist hij de Alternatieve Elfstedentocht en de Nederlandse natuurijsklassieker de Hollands Venetiëtocht te winnen.
Lammert Huitema, vader van twee kinderen, is mede-eigenaar van een winkel in zwembaden, sauna`s, infrarood cabines, thermobaden en zonnebanken.

Voor Schaatspeloton.nl schrijft hij dit seizoen eens in de twee weken een column.

Mail met deze Columnist