Voor de wind

Nog één weekje te gaan. Nog één weekje wachten totdat het hele marathoncircus hun kamp opslaat bij de Weissensee. Het jaarlijkse stukje natuurijs voor geheel Nederland, van recreant tot zwaar getrainde prof tot feestganger. Een seizoen lang hoor ik allerlei verhalen aan hoe geweldig mooi deze week is. Laat ik mij vertellen dat de Weissensee het marathonschaatsen tot zo’n mooie sport maakt. Natuurijs, wedstrijden en vooral gezelligheid. Eigenlijk een soort van Carnaval voor de sportliefhebber.

Maar het enige waar ik eigenlijk nog aan kan denken na de Flevonice bokaal is; laat het alsjeblieft redelijk weer zijn daar in Oostenrijk. Typerend Hollands weer was het namelijk bij de Flevonice bokaal, niet te warm, niet te koud, veel wind en vooral nat. Heel erg nat. Waar de gemiddelde langebaanschaatser voor geen goud de regen in stapt om te schaatsen was het voor mij een eerste kennismaking met dit Hollandse weersfenomeen. Met klamme handjes van de zenuwen kwam ik aan op FlevOnice, bibberend van het ellendige weer zie ik de Aatjes voorbij buffelen en zie ik ronde voor ronde de groep slinken. De kantine druppelt al langzaam vol met gesneuvelden. Ik kon niet anders concluderen dat de Flevonice bokaal een ware hel moest worden.

En terwijl ik de vlaggen strak in de masten zie staan hoor ik van een mederijder een goede tip. Vóór de wind zullen de verschillen worden gemaakt, dan zullen mensen lossen. Tegen de wind in blijft het compact. Tegelijkertijd dat ik besef dat dit eigenlijk heel logisch is moet ik terug denken aan het EK Allround in Budapest. Ik zie nog de strijdbare Wüst voor de camera’s zeggen dat ze gaat ‘spelen met de wind’. Tegen de wind in buffelen, voor de wind uitrusten. Ineens begin ik te realiseren waarom dit EK zo teleurstellend is verlopen voor ons goudhaantje. Niks geen botte schaats, lariekoek van je sprintvezels en de duurvezels van Sablikova. Ze heeft de wind gewoon verkeerd gebruikt.

Had Wüst dit seizoen ook maar de tijd genomen om eens een nummer op te spelden. De tijd genomen om een paar keer een marathon op Amsterdam of FlevOnice mee te schaatsen. Dan had zij ook met haar botte schaats gewoon Europees Kampioen geworden, had zij duurvezels die sterker waren dan dat Tsjechische vrouwtje en had zij de wind goed leren te bespelen.

Nog één weekje alvorens mijn ontgroening op echt natuurijs. Na de Flevonice bokaal ben ik weer een enorme ervaring rijker. Maar ik maak mij nu stilletjes aan alweer zorgen voor de nieuwe ervaringen in Oostenrijk. Nog meer kilometers en erbarmelijke kou, maar met die wind weet ik in ieder geval om te gaan. Hopelijk is Wüst er ook, dan kan zelfs ik haar nog wat bijleren.