De stilettorun van Venetië

Ik zie Bob nog staan in Hamar. De NOS neemt een interview af over het natuurijsavontuur van Bob. Ze vinden het mooi dat Bob weer terug is op de baan, Bob zegt dat hij de reis heeft gemaakt omdat hij het World Cup klassement niet wilde missen. Maar stiekem, diep van binnen, huilt Bob tranen van verdriet. Eventjes kwamen de woorden dan toch uit zijn mond, Hollands Venetië Tocht. Zondag is de Hollands Venetië Tocht, laat het zo zijn dat het vliegtuig 2 uur later vertrekt, mét Bob. Dan kon ook hij er bij zijn. Maar helaas, één van Neerlands mooiste klassiekers werd verreden zonder Bob.

Toch ben ik blij dat Bob naar Hamar is afgereisd. In 6 minuten tijd wist hij een einde te maken aan het natuurijsfabeltje der langebaanschaatsers. Want langebaanschaatsers schaatsen liever niet op natuurijs, dit is tenslotte slecht voor de techniek en de snelheid. Vandaar dat zij stug door blijven trainen in de verschillende vrieskisten in Europa. Bob deed dit anders, hij genoot op de Weissensee en pakte ook nog even het Nederlandse natuurijs mee. Gevolg, gewoon de overwinning op de 5 km in Hamar. Hoezo geen natuurijs?

Maar toch blijf ik benieuwd of deze overwinning op kan tegen het deelnemen aan de Hollands Venetië Tocht. Als schaatser heb ik in mijn leven genoeg mooie momenten meegemaakt. Maar tegen een wedstrijd zoals zondag kan niets op. Deze wedstrijd bevatte alle elementen die het schaatsen zo mooi maakt. Scheuren, gaten, slootjes, bruggetjes en klunen.

Niemand wilde het missen en iedereen wilde erbij zijn; het klunen. Voor bijna het gehele peloton een nieuwe ervaring. Als een ware stilettorun denderde, glibberde en rolde het peloton over de kluunplekken heen. Waar er normaliter altijd keurig op hoezen word gelopen was er op zondag geen grens te ver. Zand, dekens en vieze matten, het peloton jaagde gewoon door; het was tenslotte koers. Waar er aan het begin van de week nog de teleurstelling was van geen Elfstedentocht was iedereen dit nu allang weer vergeten. Dit was het mooiste wat er was, dit was de mooiste wedstrijd van het jaar.

Ik zie Bob na zijn winnende rit al terug keren in zijn hotelkamer. Zijn eindtijd en overwinning op Sven is hij allang vergeten. Bob kan nog maar aan één ding denken, morgenochtend start de Hollands Venetië Tocht. Hij zal er niet bij zijn. Dan toch maar maandag richting Eernewoude, helaas wel een stuk minder heroïsch. Maar Bob, niet getreurd, gelukkig hebben we de foto´s nog.